Mən Bakının ortasında, kiçik bir ofisdə çalışan adi bir mühasibəm. Günlərim rəqəmlər, cədvəllər və hesabatlarla keçir. Səhər saat səkkizdə işə başlayıram, axşam altıda evə qayıdıram. Bu ritm məni bəzən elə yorur ki, özümə sual verirəm: həyatımda heç nə dəyişə bilməzmi? Amma bu yaz səhifələrimə tamam başqa bir rəng qatdı. Söhbət böyük qazanclardan getmir, yox. Söhbət kiçik, amma mənim üçün əhəmiyyətli olan kəşflərdən gedir.

İyul ayının ortaları idi. Həftə sonu evdə tək qalmışdım. Kənarda isti külək əsirdi, pəncərədən içəri toz qoxusu gəlirdi. Kompüteri açdım, bir az xəbərlərə baxdım, sonra dostum Rəşadın göndərdiyi mesajı gördüm. O yazırdı ki, axşamlar darıxanda mostbet onlayn platformasında vaxt keçirdir və bu ona stressi atmağa kömək edir. Mən əvvəlcə gülümsədim. Düşündüm ki, bu nə uşaq oyunudur? Amma içimdə bir maraq yarandı. Axı mən də bəzən axşamlar nə edəcəyimi bilmirəm. Kitab oxuyuram, film baxıram, amma bütün bunlar bir müddət sonra adi hala çevrilir.

Həmin gün qərar verdim ki, sadəcə baxım. Qeydiyyatdan keçdim, profil yaratdım və oyunlar siyahısına göz gəzdirdim. Ekranda müxtəlif avtomatlar, bonuslar, cekpotlar var idi. Amma məni ən çox cəlb edən sadə bir slot oyunu oldu. Adını çəkməyəcəm, amma dizaynı elə canlı idi ki, sanki içəri girib itirə bilərdin. İlk dəfə cəmi on manat qoyduq. Bəli, “biz” deyirəm, çünki Rəşad mənə onlayn yazışmada taktika göstərirdi. O deyirdi ki, əsas odur ki, özünü itirməyəsən, vaxtı düzgün böləsən.

İlk cəhddə heç nə udmadım. On manat yox oldu. Amma qəribədir, mən əsəbiləşmədim. Sadəcə gülümsədim və düşündüm: “Bu, sadəcə bir oyundur.” Ertəsi gün yenidən oturdum. Bu dəfə daha diqqətli idim. Bonus turuna düşdüm. Ekranda ulduzlar parladı, səs gəldi və balansımda iyirmi beş manat artdı. Bu, böyük məbləğ deyildi, amma mənə elə gəldi ki, sanki kiçik bir qapı açıldı. Həmin an anladım ki, burada əsas məsələ pul deyil. Əsas məsələ gözləmə hissi, nəticəni görmək həyəcanıdır. Elə bil ki, uşaqlıqda şəkər qutusundan nə çıxacağını gözləyirsən.

Avqust gəldi. İşdə məzuniyyətə çıxdım. İlk günlərdə heç nə etmək istəmirdim. Sonra ağlıma gəldi ki, mostbet onlayn platformasında yeni bir oyun sınaqdan keçirim. Bu dəfə fərqli bir slot seçdim. Burada qrafika daha sadə idi, amma ödəniş tezliyi yüksək idi. Kiçik-kiçik uduşlar gəlirdi. Bəzən iki manat, bəzən beş manat. Bu, mənə elə xoş gəlirdi ki, sanki kimsə mənə gizlicə kiçik hədiyyələr verirdi. Həmin gün axşamçağı Rəşad zəng etdi. Soruşdu ki, necə gedir? Mən dedim ki, yaxşıdır, amma əsas odur ki, özümü kumarbaz kimi hiss etmirəm. O güldü və dedi: “Elə belə də olmalıdır.”

Sentyabrın əvvəlində işə qayıtdım. Amma artıq axşamlarım tamam başqa cür keçirdi. İşdən sonra evə gəlirəm, çay qoyuram, kompüteri açıram və bir neçə dəqiqə oynayıram. Bu, mənim üçün bir növ istirahətə çevrildi. Bəzən heç pul qoymuram, sadəcə demo rejimdə oynayıram. Bu da mənə kifayət edir. Çünki mən başa düşdüm ki, əsl zövq nəticədə deyil, prosesdədir. Ekranda fırlanan simvollar, gözlənilməz bonuslar, kiçik sürprizlər… Bütün bunlar günün yorğunluğunu bir anda yox edir.

Bir dəfə oktyabrda elə bir axşam oldu ki, heç nə alınmırdı. Ard-arda məğlubiyyətlər gəldi. Amma mən dayanmadım, çünki bilirdim ki, bu, sadəcə təsadüfdür. Növbəti gün yenidən cəhd etdim. Bu dəfə kiçik bir bonus aldım. On manat qazandım. Bu, çox deyildi, amma mənə elə gəldi ki, bütün həftənin yorğunluğu bu on manatda əriyib getdi. Həmin an anladım ki, bəzən kiçik şeylər böyük sevinc gətirir. Əsas odur ki, gözləməyi bacarasan.

Noyabrda bir maraqlı hadisə baş verdi. İş yoldaşım Lalə məndən soruşdu ki, axşamlar nə edirəm? Mən açıq dedim ki, bəzən onlayn oyunlar oynayıram. O əvvəlcə təəccübləndi. Dedi ki, sən ciddi adamsan, necə olur? Mən izah etdim ki, bu, sadəcə bir hobbidir. Necə ki, bəziləri balıq tutur, bəziləri xalça toxuyur. Mənim hobim də budur. O gülümsədi və dedi: “Yaxşı, əsas odur ki, səni xoşbəxt edir.” Elə həmin gün axşam mostbet onlayn saytına yenidən girdim və kiçik bir turnirdə iştirak etdim. Turnirdə birinci yerə çıxmadım, amma ilk onluğa düşdüm. Bu, mənə elə zövq verdi ki, sanki bütün ilin yorğunluğu bir anda yox oldu.

Dekabr gəldi. İlin sonu, hesabatlar, tələsiklik… Adamın başı qarışır. Amma mən hər axşam on beş dəqiqə də olsa, özümə vaxt ayırıram. Bu, mənim üçün bir növ meditasiyaya çevrilib. Ekrana baxıram, simvollar düzülür, bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma hər dəfə ekrandan ayrılanda özümü daha rahat hiss edirəm. Çünki bilirəm ki, sabah yenidən cəhd edə bilərəm. Bu, mənə həyatda da bir dərs verdi: nəticə nə olursa olsun, davam etmək lazımdır.

Yanvar ayında Rəşad mənə dedi ki, bir neçə dostumuz da bu işə qoşulub. Onlar da axşamlar oynayırlar. Amma hamısı eyni qaydanı qoyub: əyləncə üçün, gərginlik üçün deyil. Mən də onlara qoşuldum. Bəzən birlikdə oynayırıq, bir-birimizə taktika göstəririk. Bu, bizim üçün bir növ sosial hadisəyə çevrilib. Elə bil ki, uzaqda olan dostlarla bir masada oturub söhbət edirik. Təbii ki, hər kəs öz balansına diqqət edir, amma əsas məqsəd əylənməkdir.

Fevralda bir dəfə elə bir bonus qazandım ki, özüm də təəccübləndim. Bu, böyük məbləğ deyildi, amma mənim üçün kifayət qədər idi. Həmin pulu dərhal çıxarmadım. Bir müddət oynadım, sonra bir hissəsini çıxardım, bir hissəsini də yeni oyunlarda sınadım. Bu, mənə özümü idarə etməyi öyrətdi. Əvvəllər düşünürdüm ki, onlayn oyunlar sadəcə pul udmaq üçündür. İndi isə başa düşürəm ki, burada əsas məsələ özünü tanımaqdır. Nə vaxt dayanmağı bacarırsan? Nə vaxt davam etmək lazımdır? Bu sualların cavabını tapmaq elə də asan deyil.

Mart gəldi. Yazın ilk günləri. Hava hələ də sərin idi, amma günəş özünü göstərirdi. Mən işdən sonra parka gedirdim, bir az gəzirdim, sonra evə qayıdırdım. Axşamlar isə yenə də kompüterin arxasına keçirdim. Bu dəfə məqsədim sadəcə bir neçə dəqiqə oynamaq idi. Amma elə oldu ki, bir saat keçdi. Fərqinə varmadım. Sonra özümə dedim: “Ay qardaş, bu qədər də olmaz.” Dərhal oyunu dayandırdım. Bu, mənə göstərdi ki, hər şeyin bir həddi var. Əsas odur ki, həmin həddi vaxtında görəsən.

Apreldə bir dostum məndən soruşdu ki, bu onlayn oyunlar zərərli deyilmi? Mən ona dedim ki, hər şey özündən asılıdır. Əgər sən bunu bir əyləncə kimi qəbul edirsənsə, heç bir zərəri yoxdur. Əgər sən bunu qazanc mənbəyi kimi görürsənsə, o zaman təhlükə başlayır. Mən özüm üçün belə qərar verdim: heç vaxt itirə biləcəyim puldan artıq qoymuram. Bu, mənim qızıl qaydamdır. Elə buna görə də bu günə qədər heç bir problem yaşamamışam.

May ayında bir dəfə elə bir oyun seçdim ki, orada qazanc ehtimalı az idi, amma bonuslar tez-tez gəlirdi. Mən bir neçə gün ard-arda oynadım. Kiçik-kiçik qazanclarla balansımı artırdım. Sonra bir gün qərar verdim ki, bu qazancı çıxarım. Çıxardım da. Həmin pulla özümə yeni bir telefon aldım. Bu, mənim üçün böyük bir sevinc oldu. Çünki bu pulu əylənərək qazanmışdım. Amma əsas sevinc pul deyildi. Əsas sevinc o idi ki, mən özümü idarə edə bildim. Nə vaxt dayanacağımı bildim.

İyun gəldi. Yay başladı. İşdə yeni layihələr, yeni planlar… Amma mən artıq bu hobbiyə öyrəşmişdim. Axşamlar on beş-iyirmi dəqiqə oynayıram, sonra kompüteri söndürürəm. Bu, mənim üçün bir növ gündəlik rituallardan birinə çevrilib. Amma bu ritual məni əsla əsir almır. Çünki mən bilirəm ki, sabah yenə işə gedəcəyəm, yenə hesabatlar hazırlayacağam. Bu oyunlar sadəcə həyatımın kiçik bir rəngidir. Əsas rəng deyil.

İyulda bir dəfə Rəşad mənə dedi ki, sən artıq bu işdə təcrübəlisən. Mən güldüm. Dedim ki, yox, mən sadəcə özümü tanıyıram. Onlayn oyunlar mənə özümü tanımağa kömək etdi. Mən nə vaxt əsəbiləşirəm, nə vaxt sevinirəm, nə vaxt dayanmaq lazımdır – bütün bunları bu kiçik ekran vasitəsilə öyrəndim. Bu, mənim üçün böyük bir kəşf oldu. Elə bil ki, həyatın kiçik bir modelini gördüm.

Avqustda məzuniyyətə çıxdım. Bu dəfə dəniz kənarına getdim. Amma telefonumu da götürdüm. Axşamlar otelin balkonunda oturub bir neçə dəqiqə oynayırdım. Dənizin səsi, küləyin əsməsi… Ekranda isə simvollar fırlanırdı. Bu, mənə elə xoş gəlirdi ki, sanki bütün dünya dayanmışdı. Həmin an anladım ki, xoşbəxtlik böyük şeylərdə deyil. Kiçik anlardadır. Bir dənə bonus, bir dənə uduş, bir dənə gülümsəmə… Bütün bunlar həyatı gözəlləşdirir.

Sentyabrda işə qayıtdım. Artıq payız gəlmişdi. Yarpaqlar saralırdı, hava sərinləşirdi. Axşamlar evdə oturub çay içirəm, bir az oynayıram. Bu, mənim üçün bir növ terapiyaya çevrilib. İşdə olan stress, evdə olan yorğunluq – bütün bunlar ekranın arxasında bir anda