Dəmiryol vağzalında gözləmə

[simonne3104]

Həmin gün Bakı vağzalında idim. Naxçıvana qatar saat onda idi, mən isə saat səkkizdə gəlmişdim. Vaxt çox idi. Çamadanı yanıma qoyub oturdum dəmir yolu vağzalının kafesində. Bir stəkan çay sifariş etdim, sonra bir paket peçenye. Oturmuşdum, adamlara baxırdım. Vağzalın öz ritmi var – kimsə tələsir, kimsə gözləyir, kimsə ağlayır, kimsə gülür. Mən də gözləyirdim. Qardaşımın toyuna gedirdim Naxçıvana, hədiyyə pulu yığmışdım, amma bir az da artıq olsa yaxşı olardı. Düşünürdüm ki, bəlkə yolda nəsə alım. Həmişə olduğu kimi – pul çatmır.

Çayım qurtardı. Saat hələ doqquz yarım idi. Daha bir saat yarım gözləməli. Darıxırdım. Telefonumu çıxartdım, sosial şəbəkələrə baxdım, sonra xəbərlərə. Heç nə maraqlı deyildi. Birdən bir reklam gördüm. mostbet kazino yazılırdı. “Yox,” dedim, “bunlar mənim üçün deyil.” Amma barmağım özü getdi, tıkladım. Sayt açıldı. Maraqlı oldu. Qeydiyyat – nömrə, ad, kod. Bir dəqiqəyə daxil oldum. Depozit – 20 manat. Cibimdə nə qədər var idi? 120. Hədiyyə pulu da daxil. Düşündüm: “20 manat – bir qutu şirniyyatdı. İtirsəm də təəssüflənmərəm.”

Vağzalda səs-küy var idi. Mən oturmuşdum, telefonun ekranına baxırdım. Oyunların içində “Aviator” diqqətimi çəkdi. Başladım. 2 manat, 1.5x – çıxdım, 1 manat qazanc. 5 manat, 2x – çıxdım, 5 qazanc. Yavaş-yavaş, ehtiyatla. Balans 30 manat. Sonra qərar verdim: 10 manat, 3x gözlə. Təyyarə qalxdı. 1.5x, 2x, 2.5x, 3x. Çıxdım – 30 qazandım. Balans 60. Ürəyim döyünürdü. Kafenin qarşısında bir uşaq ağlayırdı, anası sakitləşdirirdi. Mən isə dünyadan uzaqlaşmışdım.

Davam etdim. 15 manat, 4x gözlədim – 60 qazandım. Balans 120. Artıq ilk depoziti 6 qat artırmışdım. Vağzalın saatı az qalırdı – qatarın gəlməsinə 45 dəqiqə. Mən isə oynaya-oynaya vaxtı unutmuşdum. Bir raundda 20 manat qoydum, 5x gözlədim. Təyyarə partladı. 20 itdi. Balans 100. “Dayan,” dedim öz-özümə. “Çıxart.” Düyməni basdım, 80 manatı kartıma köçürdüm. 20 qaldı. Onu da oynadım, uduzdum. Gülümsədim. Oturduğum yerdən qalxdım, çamadanı götürdüm, perrona doğru getdim.

Qatara mindim. Yerim pəncərə yanında idi. Naxçıvana doğru yola çıxdıq. Mən oturmuşdum, çölə baxırdım. Düşünürdüm: vağzalda gözləyərkən mostbet kazino-da oynayıb 80 manat qazanmaq – bu gülməli deyilmi? Həyatın gözəl tərəfləri. Qardaşımın toyunda 80 manat artıq pulum var idi. Hədiyyəni də aldım, bir az da özümə bir şey. Toy gözəl keçdi. Naxçıvanın havası ayrıdır, dağları ayrı. Qohumlar, söhbətlər, mahnılar. Bir anlıq vağzalda o gecəni xatırladım. Gülümsədim.

Bir ay keçdi. Bakıya qayıtdım. İşə döndüm. Həyat yenə adi axarına düşdü. Amma vağzalda keçən o iki saatı heç vaxt unutmuram. mostbet kazino mənə nə verdi? 80 manat? Bəli. Amma daha çox – xatirə. Darıxdırıcı bir gözləməni maraqlı bir macəraya çevirdi. İndi hər dəfə vağzala düşəndə gülümsəyirəm. O stəkan çay, o peçenye, o təyyarə, o 80 manat. Axmaqcasına, amma isti bir xatirə.

O gündən sonra bir neçə dəfə daha oynadım. 10-20 manat. Bəzən qazandım 30-40, bəzən uduzdum. Amma heç vaxt vağzalda olduğum həyəcanı tapa bilmədim. Çünki o həyəcan səyahət qarışıq idi. Yolda olmaq, gözləmək, perrona getmək, qatar fiti. Bütün bunlar bir yerdə o hissi yaratdı. mostbet kazino sadəcə bir vasitə idi. Əsas olan vaxt, məkan, əhval-ruhiyə.

İndi düşünürəm: bəzən həyatın ən gözəl anları planlanmamış şeylərdən yaranır. Mən Naxçıvana gedirdim qardaşımın toyuna, amma yolda bir az da macəra yaşadım. Həmin 80 manatı heç vaxt unutmayacağam. O qədər böyük pul deyil, amma onun arxasında bir hekayə var. Mənim hekayəm. Vağzalda, çayla, təyyarə ilə, qatarla. mostbet kazino o hekayənin bir hissəsi oldu. Və mən buna görə minnətdaram. Yox, qumar oynamağı təbliğ etmirəm. Mən sadəcə deyirəm ki, bəzən gözlənilməz yerlərdə gözlənilməz şeylər olur. Onlara açıq olmaq lazımdır. Mən o gecə açıq idim. Və qazandım. Həm pul, həm də xatirə.

Qardaşım hələ də deyir: “Sən o toy nə hədiyyə gətirmişdin!” Mən gülürəm. O bilmir ki, o hədiyyənin pulu vağzalda mostbet kazino-dan gəlib. Bilməsin. Qoy sirr olaraq qalsın. Hər insanın öz kiçik sirrləri olmalıdır. Mənim sirrim – vağzal, çay, təyyarə və 80 manat. Dəyərdi. Həqiqətən dəyərdi. İndi hərdən gecə yuxusuz qalanda o gecəni xatırlayıram. Perrondakı səs-küy, qatar fiti, mənim ürək döyüntüm. Və bir stəkan isti çay. O an mən tamamilə canlı idim. Və bu, puldan daha dəyərlidir. Əminəm ki, bir gün nəvələrimə bu hekayəni danışacam. Onlar güləcəklər. Amma ümid edirəm ki, anlayacaqlar – bəzən ən böyük sərvətlər ən sadə anlarda gizlənir. Mən o anı yaxaladım. Və bu, ömürlük mənimlə qalacaq.

[Author]

Posts